چه زمانی اپلای کنیم در گذر یک تجربه تلخ!

شاید شما هم مثل سه چهار ماه پیش من در فکر اینکه به کدام دانشگاه و چه زمانی اپلای کرد، سیم پیچ های مغزتان داغ کرده باشد و هی ندانید که چه کنید! حتی شاید در تخصصی ترین گفتمان ها با هم قطاران اپلای کننده یا حتی دوستان "خر از پل عبور کرده" در بلاد فرنگ به یک نتیجه کذا رسیده باشید.  خب ساده ترین پاسخی که می شود به سوال که " کی اپلای کنیم؟" داد این است که: قبل از ددلاین! از آنجایی که هر فیلسوف جادوق آبادی که حتی یکبار بار در سایت یک دانشگاه خارجی (به قصد و قربت اپلای!) چرخیده باشد، می تواند بفهمد که ددلاین چیست! پس قبل از ددلاین اپلای کردن استراتژی نابی نیست!

 من در اینجا زمان تقریبی اپلای را در قالب یک تجربه شخصی که حدود 160 دلاری پایم آب خورده، خدمت شما عزیزان عرض میکنم، که حداقل حضرات هم مثل بنده از این سوراخ دوباره گزیده نشوید.

 شاید آوازه دانشگاه George Mason من باب پاتک هایی که به قماش اپلای کننده زده است، را شنیده اید. کمتر کسی از کوچه این معشوقه گذر کرده است و دیوار مبارکش سرشکنی نکرده باشد! ناز و اداهای فراوانش خاطر خیل عظیمی از اپلیکنت ها را ملول می کند: از دریافت کاغذی ریزنمرات به همراه دانشنامه گرفته تا معادل سازی این اعداد با ترازوی آمریکایی، که مبادا به ساحت سیستم نمره دهی آمریکایی تشری زده شود، یا سر سوزن حقی از یک دانش آموخته(!) آمریکایی بواسطه نمرات چپ اندر قیچی دانش آموخته (!) ایرانی با نمرات ورزش و بینش اسلامی و تنظیم خانواده وارد آید!  اگر هزینه اپلیکیشن فی و ریپورت نمرات تافل و جی آر ای را به عنوان یک رکن لایزال فرایند اپلای بدانیم، پرداخت حدود 30دلار بابت مهر و موم کردن مدارک عزیزتان در اداره پست و فرستادن آن به بلاد آمریکا به همراه پیام " رسیدی به خاک پاکش، بوسه بزن به خاکش"، برای دانشجوی فوق لیسانس یا لیسانسی که بی درنگ هر هزینه ای را ضربدر 3500 تومن مملکت خودی می کند، واقعا تامل برانگیز است. باد کردن پره های بینی و فحش دادن به ابررجال سیاسی که چه شد دلار 900 تومنی را در چله کمان آرش گذاشتید و تا چشم کار می کند، پرتاب کردید، دردی را دوا نمی کند ، در هر حال چاره ای نیست و باید پرداخت. حتی اگر در تاریک روشن مغزتان این فکر بکر به مغزتان رسید که به graduate office ایمیلی بزنید و دست اسمتدادی برای رد کردن زیر سبیلی این قلم (فرستادن کاغذی مدارک) دراز کنید و با تمام احترامات از آنها بخواهید که در قبول نسخ الکترونیکی با شما راه بیایند، بدانید که این فکر چندان هم بکر نیست که گذشتگانی چون من، این راه را هم امتحان کرده و به ترکستان رسیده اند! تنها دست آورد اینکار برای بنده از دست دادن یک هفته زمان بی زبان(!) بود.

 القصه که زجرهای دانشگاه جورج میسون به اینجا ختم نمی شود. مدارکتان بعد از اینکه به خاک آمریکا رسید، باید توسط دانشگاه (یا اگر 2 دلار بی زبان دارید توسط WES ) معادل سازی شود. خب تا مدارک بیاید از این ادره به آن اداره برود و برگردد (اگر در میانه راه برای نماز و نهار بغل نزند!) حدودا یک ماهی را باید به فرایند اپلایتان اضافه کنید. فقط من باب تجربه شخصی عرض می کنیم، به هیچ عنوان خوشبینانه به این موضوع نگاه نکنید. چرا که اگر قبل از ددلاین مدارکتان از اداره ارزشیابی باز نگردد، حتی graduate office زحمت این را به خودش نمی دهد که آهای اقای اپلیکنت این مدارکت عزیزتان نرسیده است! و ددلاین دارد مثل برق رد می شود، مدارک شما پشت درهای دپارتمان مورد نظرتان مثل یک کودک یتیم فقط ناظر بررسی مدارک سایر اپلیکنت هایی که حتمن فرزتر از شما دست جنبانده اند و اپلای کرده اند، خواهد بود، و 60 دلار اپلیکیشن فیتان قبل از اینکه خرج عرق ریزی های کمیته داوری شود، بدون هیچ زحمتی توسط دانشگاه خورده می شود، یک آب هم رویش.  اب هم از آب تکان نمی خورد چرا که در نامه اول شروع اپلیکیشن نان- ری - فاندابل(!!)= به زبان خودی یعنی غیرقابل عودت!! بودن پول پرداختی را قبول کرده اید، ولو اینکه شما ثانیه بعد از تیک سابمیت، از کرده خود پشیمان باشید.

 خلص کلام اینکه کاری نکنید که بعد از سه ماه از اپلای کردنتان، به استاد عزیزتان که زمانی نوشابه برای شما باز کرده و تشویق به اپلا  تان کرده، ایمیل بزنید که استاد چه خبر! و یارو هم بگه جان؟! ما پرونده های دانشجوهای دکترا را بستیم تموم شد رفت پی کارش، و اصن از شما تقاضایی دریافت نکردم! و  با گفتن اینکه عیب نداره "دوس داری برای فوق لیسانس بررسی بشی" داغ را بر دلتان بیشتر بنشاند. البته شما هم چاره جز این نداری که با خونسردی جواب بدی که من نیاز به فول فاند دارم، و اون هم با یه جمله قصار شرمنده اخلاق ورزشیت "ما برای دانشجوهای دکترامون هم فول فاند نداریم چه برسه به فوق" شما را به خیر و خودش را به سلامت بسپارد!

 این تجربه قطعا نسخه ای نیست که برای هر دانشگاهی پیچید اما امیدوارم با این چند خط، اهمیت اپلای زود هنگام را حداقل برای دانشگاه کذا رسانده باشم.

 نگفتم مارچی که نکوست از روز اولش پیداست! خب اینم از سومین نتیجه اپلای من! باشد که این تجربیات قلیل، قلاووزی باشند در این راه طویل...

پسا تافل، پسا جی آر ای!

بالاخره نمره من هم اومد و نمره چیزی بیشتر از اون که انتظار داشتم شد. بخصوص در رابطه با رایتینگ و اسپیکینگ. در حال گذر زمان بسیار التیام بخشه و حتی اگر نمره پایین هم باشه، چند روزی طول میکشه تا دوباره استارت بخورین و توی دوراهی قانع شدن به نمره حاصله و دوباره خوندن یکیش را انتخاب کنید و خلاص. سر خرتون را توی یکی از مسیرها کج میکنین که مبینین که دوباره ساعت ها شما را به کشمکش جدیدی میبرن. اصلا کلا داستان زندگی همینه... تلاش ..... انتظار.... بدست آوردن/ نیوردن.... تصمیم..... تلاش .... انتظار ... بدست آوردن/ نیوردن....تصمیم...... تلاش......!!!!!!!و آخرشم که خلاص.   

من که امسال را شروع کردن به جد برای اپلای کردن. خدا میدونه چی میشه. پن شیش تا دانشگاه را توی سبدم چیدم. انتخاب که مطابق با حیطه و فضای علاقه این دیگه. با این که حرفها برای گفتن زیاده اما خلاصش که پروسه اپلای واقعا فراسیندست. همت میخواد. اولش که تصمیم می گیرین همینجوری الکی الکی رو تردمیل زمان گز می کنین ولی یکم که میگذره سرعت بیشتر میشه امتحان ها نزدیک میشن باید مدرک رو آزاد کنین.... باید به مقاله هاتون برسید .... باید برنامه ریزیتون را دقیق تر بکنین.... سرعت هی تندتر و تندتر میشه.... امتحان های تافل و جی آر ای به شدت نزدیک می شن ..... زمان یاغی گریش می گیره..... انگار گرگ دنبال دریچه های قلبی گذاشته... امتحان رو میدین بعدی هم همینطور.... یه وقفه کوتاه (بسته به زمان و برنامه ریزی خودتون)، جواب امتحانت که اومد دیگه باید تصمیمتو بگیری ... هزینه ها شروع میشن ، اپلیکیشن فی.... ریپورت نمره های تافل و جی آر و سایر قرهای دانشگاه های مختلف (از بنک استیت منت گرفته تا فرستادن کاغذی ریزنمرات (جرج میسون عوضی!!) و الباقی.... فرایند آماده کردن یه سی وی آبرومند و یه اس او پی به درد به خور برای بنده که کمتر از سه هفته طول نکشید .... زمان بسیار ضیغه و واقعا توصیه میشه امتحان های تافل و جی آر ای را دیرتر مهر ندید. این رو از این بابت میگم که زمان کافی برای آماده سازی اس او پی و یافتن دپارتمان های و نامه نگاری با اساتید داشته باشید.  

خلاصه که دست نجنبونی، اگه عزمت جزمه، از زمان رکب می خوری.... گرچه کاملا قابل مدیریته.... همه این صغری و کبری کردنا قابلیت مدیریته.   

 من توی این برهه از زمان منتظر نتایج از دانشگاه هایی که اپلای کردم هستم. معلوم نیست چی میشی. توکل به خدا.