فرم آی بیست یا Form I-20
فرم آی بیست!
صفحه اصلی وبلاگ (http://toefltraining.blogfa.com/)
چندی پیش آفر دانشگاه را تایید کردم و با هزاران قربان صدقه، لابلای صفر و یک های تکنولوژی، از همان راهی که آمده بود، راهی فرنگش کردم! تقریبا عید شده بود که فرستادم. لازم به پنهان کردن نیست که چون به این دپارتمان علاقه وافری داشتم، پس فردایی روزی که آفر دستم رسید، نامه " پذیرش" را چون یک خسته از انقلاب و آزادی! امضا کردم و با حسی شبیه آخرین سرباز ویتنامی در جواب همان ایمیل کذا، فرستادم تا نامه آی بیست صادر بشه. اتفاقی که این وسط می افتد اصولا دانشگاه تا دانشگاه و حتی دپارتمان تا دپارتمان فرق میکند. اطلاع رسانی موضوعات تخصصی در اینترنت به قدری زیاد است که به یمن همین تکنولوژی نان خیلی ها در روغن است. فقط کافی است سرچ کنید آی بیست! صفحات چپ اندر قیپچی اینترنت است که مغز شما را مثل استالین گراد بمباران می کنند! کباده کشان زیادی وجود دارند که دلسوزانه و گاها نان در روغن خواهانه! اطلاعات کاملی نوشته اند. القصه که همین دوستان گوشی را دست من رسانده بودند که " آنی دپارتمان را به حال وا مگذار!" و برای صدور آی بیست حتی شده تا کوهستان نمک دانشگاه هم زنگ بزن!! و من هم از منشی دپارتمان گرفته تا رئیس گراد ادمیت ! (تحصیلات تکمیلی) ایمیل فرستادم که صدای منا از خاور میشنوید! اینجا ایرانه و ماهم که خودتون در جریان هستید کار ویزا گرفتنمون در حد تخریب تخت جمشید توسط اسکندر انرژی و زمان می خواد، پس لطفا پرونده ما را از زیر بکشید بذارید رو!
یک بحث دیگه ای هم که هست اینه که منشی های دپارتمان ها و کلا کارمندای اداری دانشگاه های آمریکا گاهی انقدر احمقانه عمل می کنند که آدم می ترسه ازشون یه چیزی بخواد یا بپرسه و کلا اونا پروندتو بذارن از اول برای سال بعد تا کمیته داوری دوباره بررسیت کنه یا حتی گاها دیده شدن گفتن دوباره اپلای کن! البته باز هم عمیقا فک میکنم این یه مثال بسیار جزء ه، و اصلا قابلیت تعمیم نداره. به همین دلیل سعی کنید با احتیاط و خیلی شفاف درخواستتون را در یکی دو جمله خلاصه کنید. کلمه محتطانه را با تعمدی خاصی به کار بردم چون از اونجایی که ما ایرانی ها اگه بفهمیم در یک صف یه عده وایستادن که کتک بخورن، با دیدن صف و ازدحام، ملتمسانه خودمون را توی صف جا میدیم و حتی هل می دیم که زودتر کتک بخوریم!! با یک استدلال استقرایی ساده، می تونیم متوجه بشیم که در مورد صدور آی بیست، وقت سفارت، بلیط و تور یکی از کشورهای دیوار به دیوار میهن! و الخ... همین به زور چپاندن خود در صف مشاهده میشه!.
در اینجا چون شما با یه طیف بخصوصی از افراد با درجه هوشی بالاتر (شاید!) و درجه تلاش بیشتر (یحتمل!) و درجه خدعه والاتر(!) سروکار دارید، رقابت نمکی سخت تر خواهد بود. از این بابت درجه "هوشی و تلاش" را گفتم "شاید و یحتمل" که طی سالهای اخیر گاها جاندارانی دیده شده که با اینکه به جای نورون در مغزشان پهن گاو تلبنار شده ولی با استمداد از خزانه باد آورده پدری، به زور و بلا در یکی از دانشگاه های جادوق آباد سفلی آن ور آب! پذیرش زوری گرفته و فرار مغز می کنند!!
در مورد همین اصرار و زودتر راه افتادن کار، و به واسطه همین داستان ها و افسانه های کباده کشان اپلای به اپلیکنت هایی که تازه پشت لبشون سبز شده! در زمینه نامه های مکرر پیگیری صدور آی بیست، اصولا اپلیکنت های ایرانی معروفن که کارمندای اداری دانشگاه را آسفالت میکنن! و اونا هم گاهی رفتاری میکنن شبیه مامان ها وقتی بچه سر خریدن یه چپز اصرار خیلی بی خودی میکنه و مامانه هم نه تنها نمی خره بلکه یه دست کتک مفصل هم میزنه. ممکنه روی دنده لج بیفتن واصلن کارتونا راه نندازن. حالا خر بیاور و باقالی بار کن! در هر حال در قالب محترمانه، سعی در هر چه زودتر صادر شدن آی بیست بکنید. چرا که اگه به موقع آی بیست صادر نشود، نمی تونید به موقع برید سفارت و ممکنه به موقع نرسید برید سر کلاس تون و هرچه پنبه برای آینده ی عزیزتون ریسیده اید رشته بشه! و اون وقته که از کاروان اپلای اون سال عقب می افتید و اگر در بهترین حالت تاستون پشت سرهم شیش بشه، بتونید برای سال بعد دیفر کنید.
سر رشته کلام از دستم در رفت، بعداز اینکه شما به دانشگاه گفتید که من پای کوبان زلف افشان میام، اون ها شروع میکنن فرم ای بیست را صادر کردن که دانشگاه تا دانشگاه فرق داره و طول میکشه. بخش تحصیلات تکمیلی دانشگاه به من گفت که اگه پست عادی بخوای طول میکشه و توصیه میکنیم با یو پی اس دانشگاه بفرستیم که 25 تا پات آب خواهد خورد. اصولا کسی که در این فرایند قدم میگذاره باید پی هزینه های اینچنینی را به تنش بماله، من هم با دل خون ولی یک محتوی ایمیل بسیار خوشحال از اینکه 25 دلار را میدم قبول کردم که بفرستن. با توجه به شکراب میان خاور ما و غرب اون ها، ترسیدم که اگه آدرس ایران را بدم، آی بیست خیلی دیر برسه یا اصلا نرسه! به همین خاطر از یه شرکت پستی خصوصی استفاده کردم تا طی کمتر از 5 روز آی بیست را از دست منشی دپارتمان گرفت و گذاشت توی دست من.
آی بیست با تمام احترامات و البته دریافت انعام توسط مامور پست خصوصی تحویل مارگریتا شده بود. من خیلی کنجاو بودم که این فرم آی بیست چه سند منگوله داری هست که برای رسیدنش به ایران، ابر باد و مه خورشید فلک باید همکاری تنگاتنگ میکردن. آی بیست خیلی زودتر از چیزی که فکر میکردم دستم رسید، یعنی قشنگ جوهر امضا هنوز خشک نشده بود، که مثل کودک ذوق زده ای که در کندوکاو آب پاش قرمز خودشه، داشتم جملات قلمبه سلمبه تبریکات و فاند و این دست پیزرها را بلند بلند برای مارگریتا که خودش چند بار خونده بود!، می خوندم. در این فرم که در اصل دوتا بود یکی برای اف 1 ( همتون میدونید که منظور دانشجوی مورد نظره نه جت جنگنده ی زمان هیتلر!)، یکی هم برای اف 2 که برای همراه (یا دپندنت!) صادر شده بود. توی یه ستون اطلاعات دقیق مخارج از تویشن گرفته تا خرج و خورج زندگی مثل منزل، قوت (لایموت البته!)، بیمه و الخ.... نوشته شده بود، و در ستون روبرویی مقدار فاند دانشگاه کریمه را نوشته بود که به ضرب و زور می تونست ماله ای روی مخارج حیات در بلاد فرنگ بکشه! اما چون مارگریتا همراه منه! یک بانک استیتمنت در حد بیس سی تومن! برای همراه خواسته بودن که از قبل آمدش کرده بودیم . اخر سر جمع زده بود که مبلغ را پررنگ کرده بود. گرچه پررنگ کردن مبلغ قطعا با هدف پتکی بر سر دانشجو به جهت منت حمایت مالی دانشگاه نبود، اما می تونست درجه ای از حجم انتظارات از یک دانشجوی فول فاند را نشون بده!
خلص کلام این که فرم آی بیست صادر میشه تا به واسطه این فرم، شما برید سفارت، و اگر مستحق دریافت ویزا! بودید، ویزا بگیرید، و بعدش مغز خودتونو بردارید و الفرار! این فرم در مرحله ورود و کلا در آمریکا، گویی، از درجه ای اهمیتی برخورداره که شخص شخیص شما برخوردار نیستید!
غول بعدی گرفتن وقت سفارت و مصاحبه است.....
تا بعد.
صفحه اصلی وبلاگ (http://toefltraining.blogfa.com/)